Hellenic Assault – The Chronicles


(το άρθρο όπως ανέβηκε στο περιοδικό Metal Hammer, Tεύχος Ιουλίου 2012, No:331 στη στήλη Mouth For War)

Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την επαναλάβει λέει το ρητό. Είναι γεγονός ότι η Ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να ξαναπαίρνει τα πάνω της (χαμός γίνεται από κυκλοφορίες). Επειδή  θέλουμε να την δούμε όχι απλά να ανεβαίνει και άλλο αλλά να σαρώνει, καλό είναι να έχουμε ξεκάθαρο και φωτισμένο το παρελθόν της στο μυαλό μας, ώστε να αποφευχθούν τυχών λάθη που είχαν γίνει, να μπορέσουμε  να κατανοήσουμε συμπεριφορές και να αντιληφθούμε πως δημιουργήθηκε αυτός ο ήχος.  Οι “φάκελοι” σιγά-σιγά πρέπει να ανοίξουν και να δούμε τι έφταιξε που οι μπάντες που έσκαγαν τότε και πέταγαν φωτιά, σήμερα απλά σιγοκαίνε ή έχουν διαλυθεί ή φωτίζουν με βιοφωσφορισμό στα βάθη του underground (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού).

Πάνω στη κουβέντα με τον Χρήστο  Aδάμο απο τo Dope of Sound studio (ex-Nightfall, κιθάρα από 1991-1999), ο οποίος έχει φάει τη σκηνή με το κουτάλι από την απαρχή της σχεδόν μέχρι και σήμερα, του ζήτησα να μου περιγράψει με δυο λόγια την εποχή και την κατάσταση που επικρατούσε τότε.

«…Γενιά που έζησε τα τελευταία κεφάλαια αναλογικής ζωής και έτρεξε στις τελευταίες αλάνες στο κέντρο της Αθήνας. Γενιά που δεν χρειάστηκε να δημιουργήσει εχθρούς και αντιπαλότητες, οι «φυλές» της εποχής ήταν ήδη πολλές και ξεκάθαρες.  Εποχή που πλήρωνες μεγάλο τίμημα για να έχεις τα θέλω και τις ιδέες σου στην καθημερινότητά σου. Γενιά που περιθωριοποιήθηκε από οικογένεια, σχολείο, κοινωνία και κυνηγήθηκε δικαίως και αδίκως από τα δεδομένα της εποχής. Η τελευταία πρωτόγονη γενιά, με απόλυτα πολωμένες αισθήσεις και συναισθήματα. Εποχή με άκρα και όρια απόλυτα παραβιασμένα. Αλλοπρόσαλλη, ρομαντική και βίαια. Εποχή που σου γεννούσε ανάγκες.

Η τότε μουσική σκηνή δεν θα μπορούσε παρά να έχει τον χαρακτήρα της εποχής. ‘Ήταν μακριά από κάθε είδους αρτιότητα, αφού η γνώση ήταν ελάχιστη και η πληροφορία πολύ ακριβή. Η απέραντη διάθεση, το ένστικτο και η φαντασία ήταν τα μοναδικά συστατικά της τότε σκηνής. Υπήρχε αμεσότητα στην επικοινωνία. Το διαδίκτυο της εποχής ήταν οι  συναυλίες, τα δισκοπωλεία, κάποια έντυπα και ελάχιστο ραδιόφωνο. Για να δεις και να ακούσεις κάτι έπρεπε να είσαι εκεί. Η αμεσότητα στην επικοινωνία και ο νόμος της ζούγκλας, που δυστυχώς έπαψε να ισχύει στην ψηφιακή εποχή, έκανε συχνά τις αντιπαραθέσεις βίαιες. Οι συναυλίες ήταν σχετικά λίγες και μάζευαν όλη την σκηνή. Να ακούσει και να κρίνει. Συχνά μόνο να κρίνει, αφού η αντιπαλότητα ήταν έντονη και ας έμοιαζε όλη η σκηνή να έχει γεννηθεί από μια παρέα. Οι χώροι και τα μέσα ήταν ελάχιστα και ο ήχος τις περισσότερες φορές ήταν απαίσιος. Στα rock club έπαιζε τη μουσική που άκουγες σπίτι σου. Έπινες μπύρες κόβοντας βόλτες προσπαθώντας να βρεις γυναίκα που να μη φοράει αρβύλες και να έχει φυσιολογική περιφέρεια! Αν κάποιος έλειπε σίγουρα είχε ενημερώσει  κάποιον για τον λόγο της απουσίας του.

Οι ηχογραφήσεις και οι κυκλοφορίες της εποχής ήταν σπουδαία γεγονότα και όλοι φρόντιζαν να τα γνωρίζουν όλα. Κρατώντας βέβαια κάποια απόσταση, κάποιες φορές διακριτικά, κάποιες άλλες επιδεικτικά, υποβαθμίζοντας εμμέσως ο ένας την δουλειά του άλλου.

Γενιά και σκηνή που ακόμα μοιάζει να τρέχει ζαλισμένη να προλάβει τις αλλαγές που έφερε η ψηφιακή εποχή. Κατά την μεταβατική περίοδο και για κάποιες δεκαετίες ακόμα, αρνήθηκε να μάθει. Ήταν απασχολημένη. Ζούσε την Εφηβεία».

Advertisements

About themistoklas

music fishing catamaran
This entry was posted in Local Band reviews and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.